قزوین پرس


خاک به توبره کشیده قره تپه را رها کنید

خاک به توبره کشیده قره تپه را رها کنید

قره تپه، در پنجاه و پنج کیلومتری سگزآباد، از توابع شهرستان بویین زهرا قرار دارد. طول تقریبی این تپه از شمال به جنوب ۳۴۵ متر و از شرق به غرب ۳۰۰ متر است. یافته‌های باستان شناسان حکایت از تمدنی می دهند که به ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد باز می‌گردد.
در نتیجه کاوش‌های باستانی که اخیرا در محدوده قره تپه مجددا از سر گرفته شده است، شواهدی از یک گور و تدفین عصر آهن یافت شده است.
دکتر مصطفی ده پهلوان، سرپرست پروژه تعیین عرصه و حریم قره تپه سگزآباد به تشریح جزئیات این یافت تاریخی پرداختند: در پروژه تعیین حریم برای تبدیل قره تپه به یک سایت موزه که امسال از سر گرفته شد، لازم بود که عرصه رسوبی این سایت مشخص شود. عرصه مشهود قره تپه سگزآباد هشت و نیم هکتار بود که طی پروژه تعیین عرصه و حریم تا بیش از ۲۷ هکتار گسترش پیدا کرد یعنی در حدود ۲۰ هکتار آن در لایه های رسوبی دشت بوده و مشهود نیست. در یکی از سونداژها به شواهدی از گور عصر آهن برخورد کردیم، این گور حکایت از یک گورستان می‌داد و از آنجا که تاکنون گزارشی مبنی بر محل گورستان نداشتیم سونداژها ادامه پیدا کرد.
ده پهلوان خاک رسوبی و کشاورزی گسترده در مجاورت این منطقه را از چالش‌های پیش رو مطرح و عنوان کرد: رطوبت حاصل از آبیاری زمین‌های کشاورزی و شخم‌های عمیق بخش زیادی از گورها را از بین برده است. یکی دیگر از مشکلات جدی، کاوش‌های قاچاق توسط افراد سودجو می‌باشد. این حفاری‌ها با تجهیزات و روش های غیر اصولی، بخش زیادی از آثار تاریخی را از بین برده است.
سفال‌هایی که در سطح تپه یافت شده اند، نشان از وجود یک محوطه برجسته دوران ماد یا هخامنش را می‌دهند، تمام چاله‌هایی که امروز در قره تپه وجود دارد کاوش‌های قاچاق است. دکتر ملک شهمیرزادی زمانی که کاوش‌های قره تپه را در سال ۴۹ شروع کردند گزارش می‌دهند که تا عمق دو متری هیچ لایه سالمی باقی نمانده است، مردم به صورت عمودی چاه حفر کرده و به صورت افقی تونل زده بودند و با این کار بخش عظیمی از لایه‌های زمانی مختلف که روی هم مثل صفحات یک کتاب قرار گرفته را نابود کردند. امروزه در قره تپه حتی یک متر لایه سالم در سطح باقی نمانده است، به همین دلیل هم روی حاشیه تپه متمرکز شدیم تا شاید بتوانیم اطلاعات دقیق‌تری را از آن ناحیه به دست آوریم.
ایشان در ادامه خاطر نشان کردند که هم اکنون امکان محصور کردن ناحیه نیست و چنانچه به ازای هر مترمربع دو مامور هم قرار دهیم، اگر مردم به آن آگاهی لازم نرسند، باز هم امکان تخریب منطقه وجود دارد. در کشوری مثل انگلستان به مردم عادی اجازه داده می‌شود که در بعضی مناطق کاوش کنند، چون مردم به آن حد از آگاهی رسیدند که ارزش میراث فرهنگی و تاریخی خود را بدانند. چرا مردم کشوری مثل انگلستان توانستند به ارزش چنین میراثی پی ببرند و ما که سابقه فرهنگ و تمدنی بیش از آن‌ها داریم همچنان درگیر این مساله هستیم، یک جای کار می‌لنگد!
کسانی که در این مناطق دنبال گنج و طلا هستند، چقدر آورده مالی برایشان داشته است؟ همیشه نباید به خودمان فکر کنیم، گاهی باید به جامعه، کشور و آینده‌مان هم فکر کنیم، چرا باید شعبه دوم موزه لوور را در کشوری بدون سابقه تاریخی مثل امارات بزنند و تمام اشیا تاریخی و فرهنگی ایران را به امارات منتقل و به عنوان پیشینه شیوخ عرب جا بزنند؟!
آیا ارزش دارد که کل پیشینه یک مملکت را بخاطر خودمان نابود کنیم؟ شاید امروز نفهمیم، اما در ۵۰ سال آینده خواهیم فهمید چه بلایی سر پیشینه خود آوردیم.
چرا باید امروزه با صرف هزینه کلان آثار فرهنگ و تمدن ایرانی را در موزه چپاول‌های انگلستان مشاهده کرد؟ البته بعضی‌ها هم معتقدند که خوب شد این اشیا به غارت رفت، حداقل از معرض تخریب محفوظ ماند، چرا ما نباید میراث خودمان را نگه داری کنیم؟ ما در طی هشت سال جنگ تحمیلی در شرایط سختی قرار گرفتیم، در آن زمان چون سختی وجود داشت مردم باید می‌گفتند خودمان را بفروشیم به دشمن؟ ما آن روز مردانه ایستادگی کردیم، پس چرا امروز به دلایلی مثل شرایط بد اقتصادی، فرهنگ و تاریخ و پیشینه‌مان را به پشیزی می‌فروشیم؟ ما از طریق همین تپه‌هاست که می‌توانیم خودمان، محیط زیست، فرهنگ و اقلیم‌مان را بشناسیم، کاش روزی برسد که به خودمان بیاییم.
سعید سرشار

کد خبر: 639
منتشر شده توسط قزوین پرس
تاریخ انتشار: یکشنبه ۷ آذر ۱۳۹۵
لینک کوتاه: QPRS.ir/N639
Qazvin.Press